my brownish space*

อะไรก็ไม่รู้ ทำให้ฉันคิดอยู่บ่อยครั้งว่า จริงๆ แล้ว ฉันน่าจะเกิดในยุค 80

อาจจะด้วยความชอบหลาย ๆ อย่างของฉัน ที่ไปพอดีกับความนิยมในยุคนั้นพอดี

ฉันชอบดูสาวๆ แต่งตัวสไตล์วินเทจ รวมไปถึงข้าวของและงานศิลปะในยุคนั้น ให้ความรู้สึกเป็นยุคก้ำกึ่งที่เวลาวิ่งเร็วกว่าใจคิด ทุกอย่างมีการพัฒนาขึ้นมาในทางแหวกขนบ คิดค้นออกแบบสิ่งต่าง ๆ โดยใช้ความสามารถเฉพาะตัวของบุคคลมากขึ้น หรือเรียกง่าย ๆ ว่า ศิลปินมีแนวทางเป็นของตัวเองมากขึ้น ของใช้เสื้อผ้าในยุคนั้นบ่งชี้ยุคสมัยได้อย่างชัดเจน และเป็นยุคที่ไม่ได้เก่าจนถึงขั้นมนุษย์หิน หรือใหม่จนถึงขั้นที่ทุกอย่างสามารถควบคุมได้แค่ปลายนิ้วสัมผัส ความครึ่่งกลางระหว่างความเป็นธรรมชาติและนวัตกรรมที่เกิดจากมันสมองมนุษย์นี่แหละ ที่ฉันว่าเป็นเสน่ห์มาก ๆ ของยุคนั้น

โดยเฉพาะเรื่องเพลง, ฉันนิยมฟังเพลงแจ๊ซ ที่ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มต้นมาจากตรงไหน แล้วก็ยิ่งมาฟังหนักขึ้นมากขึ้นอีกเมื่อเข้ามาอยู่ ซียูแบนด์ ซึ่งเป็นวงที่มีพื้นฐานของความเป็นแจ๊ซและบิ๊กแบนด์อย่างมากมาย จากสมัยที่อยู่เชียงใหม่ต้องอาศัยฟังตามเน็ท ก็หันมาซื้อซีดี และยืมของคนโน้นคนนี้บ้าง จนกลายเป็นความชอบที่หยั่งลึกเข้าไปใต้โสตประสาทอย่างสูง เลยเถิดมาถึงเพลงไทย ที่คลั่งวงเฉลียงอย่างสุดขีด เข้ามาเมืองหลวงก็ตามดูทุกคอนเสิร์ตเท่าที่วงจะจัดกัน ถึงจะไม่ได้เป็นคนดูแถวหน้า แต่ด้วยกำลังทรัพย์ที่มี แค่ได้กลิ่นอายบรรยากาศจริงๆ ซักครั้งหนึ่งในชีวิตก็ยังดีกว่านอนดูดีวีดีอยู่บ้านหลายรอบเป็นไหนๆ งานเพลงในยุคสมัยนั้น ได้กลิ่นของความจริงใจ และอาศัยฝีมือทักษะล้วน ๆ นักดนตรีในยุคนั้นจึงต้องเก๋าทั้งสมองและฝีมือจริงๆ ในขณะเดียวกันที่เล่นดนตรี หัวก็ต้องคิดตามไปด้วยว่าจะให้เป็นในทิศทางไหน, การอิมโพรไวซ์ แบบนี้ไม่ได้ทำได้ง่าย ๆ ถ้าไม่เก่งจริง!!!

ความเป็นยุคสมัย ที่ไม่ใหม่เกินไปและไม่เก่าเกินไป ความเป็นอยู่ ที่ไม่ล้าหลังเกินไปและไม่ทันสมัยเกินไป นี่แหละที่ทำให้ฉันหลงรัก "แปดศูนย์" จนหมดใจ

* 

บล็อกวันนี้ได้แรงบันดาลใจจากคุณนาโนกาย (บวกบังคับจาก นล, เธออยากแถกต่อจากฉันมวากก) ด้วยการ shuffle เพลงที่ฉันมีทั้งหมด แล้วมาเรียงร้อยเป็นเรื่องราว จะป่วงฮาแค่ไหน ไปลุ้นพร้อมๆ กันดีกว่า

ป.ล. เพลงทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพลงทั้งหมดที่มี เนื่องจากความผิดพลาดระหว่างการโอนถ่ายจากคอมเก่าสู่คอมใหม่ ต้องกลับไปเซฟจากเครื่องเก่าที่บ้านนอกกลับมาอีก ฮือออ 

--------------------

รังสีแรกจากดวงอาทิตย์หลังการหลับใหลอย่างยาวนานในยามราตรี ปลุกให้เปลือกตาของเธอกลับทำงานขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ สองสามหน สายตาเธอยังปรับได้ไม่ดีนักกับแสงที่สาดเข้ามาอย่างทันที ขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนขยับกายลุกจากเตียงนอน ผมยาวกระเซิง แฝงนัยยะของการตื่นนอน ชุดนอนบางพริ้วสะบัดเบา เธอยันกายลุกจากเตียงนอนเพื่อทำความสะอาดร่างกายในยามเช้า

เช้าตรู่ : ไม่ใช่ - Flure feat. ju-orn

edit @ 26 Jan 2009 00:43:38 by skiixy*

เมื่อตอนเย็น ได้นั่งดูรายการนึง มีวิทยากรที่พิธีกรคู่ชายหญิงเรียกว่า อาจารย์ มาติชมการแต่งกายของมิเชล โอบามา สตรีหมายเลขหนึ่งคนล่าสุดของสหรัฐ อ.ท่านนี้กล่าวว่า การแต่งกายมีทั้งการแต่งตามแฟชั่น และการแต่งให้เหมาะสม ขึ้นอยู่กับรสนิยมของผู้แต่ง และกล่าวถึงนางโอบามาว่า บางชุดก็แต่งกายตามแฟชั่นมากไป จนไม่ได้คำนึงถึงความเหมาะสมในฐานะสตรีหมายเลขหนึ่ง นั่นก็คือ ไม่ได้คำนึงถึง ผู้ชมที่กำลังจับตามองเครื่องแต่งกายเหล่านั้น และซ้ำยังทำให้ความแปลกในการแต่งกายของเธอ กลายมาเป็นเทรนด์นิยมความแตกต่างของการแต่งกายของสาวๆสหรัฐ ณ วันนี้ รวมทั้งยังกล่าวว่า สตรีผู้มีหน้าตาทางสังคม ควรมีผู้ให้คำแนะนำทางด้านภาพลักษณ์่ส่วนตัวอีกด้วย ว่าควรแต่งกายให้ถูกใจตัวเอง (แต่อาจขัดใจคนอื่น) หรือแต่งกายให้เหมาะสมกับตำแหน่งของตน 

พาลทำให้ฉันนึกสมเพชเป็นการส่วนตัวว่า สมัยนี้ เราถึงกับต้องมีผู้ให้คำปรึกษาทางด้านภาพลักษณ์กันเลยหรือ จริงอยู่ที่ว่าภาพลักษณ์เป็นส่วนที่แสดงถึงสถานภาพทางสังคม แต่ส่วนตัวฉันกลับให้ความสำคัญกับความเป็นตัวตนของแต่ละคนมากกว่า เพราะต่อให้ภายนอกสวยหรู สวมเสื้อผ้ามีราคาสวยงามมากเพียงใด แต่หากผู้สวมใส่ไม่ทำตัวให้ดูมีค่าราคาเท่ากับอาภรณ์ประดับร่างกายแล้ว ก็เท่ากับเป็นเพียงการซื้อเปลือกสวยหรูมาห่อหุ้มความเน่าเละที่ซ่อนไว้ภายในเท่านั้น

ฉันเคยได้รู้จักและสัมผัสกับหลายๆคนที่(พยายาม)ทำให้ภาพลักษณ์ของตัวเองดูงดงาม งดงามในที่นี้ไม่ใช่หมายถึงเพียงความสวยงามเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความดูดีมีหน้ามีตาเป็นแบบเดียวกับสังคมที่ตนเองคลุกคลีอยู่ โดยไม่คำนึงถึงความหมายของความเป็นตัวเอง สักแต่เพียงทำตามสิ่งที่เรียกว่า แฟชั่น เพื่อให้เปลือกของเราเหมือนกับเปลือกของคนอื่นๆ

ตลกดี สมัยนี้กระแสความแตกต่างกำลังถาโถมเข้ามาในหัวสมองของเด็กไทย แต่กลายเป็นว่า คนที่"แตกต่าง"ไปจากคนที่(พยายามจะ)แตกต่างอยู่แล้ว กลับโดนเย้ยหยัน หาว่าสร้างภาพให้ตัวเองบ้าง อยากเด่น อยากให้คนอื่นรู้จักเยอะๆ ทำให้ฉันรู้สึกว่า จุดยืนของความแตกต่างในโลกแห่งความจริงอยู่ที่ไหนกันแน่? 

สำหรับฉันแล้ว ความเป็นตัวตนที่แท้จริงของตัวเองและความจริงใจ สำคัญที่สุดในโลกของฉัน

โลกของคนอื่น ก็ช่างเค้า

*