my brownish space*

หลายคนบอกว่า เงินใช้ซื้อความรู้สึกไม่ได้ ก็จริง

แต่ฉันก็ใช้เงินซื้อสิ่งที่ทำให้หัวใจของฉันแช่มชื่นขึ้นอีกครั้ง

---------------

ฉันเป็นคนชอบฟังเพลง และมักซื้อซีดีเก็บไว้เสมือนของสะสมอย่างหนึ่ง ฉันชอบดูแพ็คเกจ อ่านเครดิตอัลบั้ม และเป็นอีกส่วนที่ศิลปินถ่ายทอดใจออกมาอีกทางนอกเหนือจากการสร้างสรรค์บทเพลง ฉันมีซีดีวงโปรดมากมายทั้งไทย และต่างประเทศ ฉันมักซื้อของจริง และใจดีให้เพื่อนฝูงหยิบยืมอยู่เป็นประจำ

แต่แล้วก็มีเหตุการณ์เกิดขึ้น เป็นเหตุการณ์ที่ฉันต้องการปลิดออกจากความทรงจำอย่างสิ้นเชิง และฉันเชื่อว่าฉันทำได้, คนที่ฉันเคยเรียกว่าเพื่อน กลับทำร้ายความรู้สึกของความเป็นเพื่อน ไม่เพียงแค่ฉัน ไม่เพียงแค่ทางจิตใจ ทำให้ฉันเข้าใจว่า โลกที่โหดร้ายของความเป็นผู้ใหญ่เป็นอย่างไร ความต้องการไต่เต้า สร้างภาพของตัวเองให้สวยสดงดงาม และก้าวสู่ขั้นที่สูงกว่าแบบก้าวกระโดด เหล่านั้นทำร้ายฉันมาก มากจนพอกพูนเป็นเนื้อร้ายที่ฉันอยากตัดออกจากความทรงจำแบบไม่ให้เหลือแม้เพียงเศษซาก

คนนั้นยืมซีดีวงโปรดที่สุดของฉันไป ฟังดูอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่โต แต่สำหรับฉัน กลับทำให้รู้สึกแย่มากขึ้น เรื่อยๆ หลายเสียงบอกฉันว่า ถ้าให้คนนี้ยืมของไป แน่นอนอย่างยิ่งว่าจะไม่ได้คืน, เพื่อนสนิทฉันคนหนึ่งให้เขายืมเสื้อแจ๊คเกตตัวหนึ่งไป นานหลายปี เพื่อนฉันกลับไปทวงเขา คำตอบที่ได้รับกลับกลายเป็นว่า (ขออนุญาตหยาบคาย) “เมิงอ้วนขึ้น ใส่เสื้อตัวนี้ไม่ได้แล้ว ก็เป็นของกูละกัน”, เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้ฉันแน่ใจว่า ซีดีต่างประเทศเหล่านั้นฉันจะไม่ได้รับคืนอย่างแน่นอน

คนที่ลำพองตนว่าเป็นผู้ใหญ่ ประสบความสำเร็จ มีหน้าตาชื่อเสียง แต่เพียงความรับผิดชอบเล็กน้อยเหล่านี้กลับไม่คิดที่จะใส่ใจ ไม่ควรค่าที่จะอยู่ในหมวด “เพื่อน” ของฉันได้

วันนี้ ฉันซื้อซีดีเหล่านั้นกลับมาอีกครั้ง แม้ยังซื้อมาไม่ครบดี แต่เงิน 770 บาทที่เสียไปในวันนี้ ก็ทำให้จิตใจกลับมาพองโตอีกครั้ง ทั้งที่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกเหล่านี้เกิดจากอะไร?

*

edit @ 18 Feb 2009 21:27:40 by skiixy*