ฉันกลับมายังที่ที่คุ้นเคย
สายฝนที่คุ้นตา
กลับมาให้ฉันชุ่มฉ่ำอีกครั้ง
ฝนที่กรุงเทพฯ
คอยแต่จะทำให้อารมณ์เสีย
เพราะความวุ่นวายของผู้คนมากมาย
ทุกคนโกลาหล ด้วยความเร่งรีบ
มหานครที่ทุกคนเข้ามารวมกันเพื่อความอยู่รอด
ไม่มีเวลาว่างแม้เพียงวินาทีที่จะนั่งพัก
เพื่อให้เมฆฝนผ่านไป
สายฝนเทกระหน่ำอย่างไม่ตั้งใจและไม่ว่างเว้น
ทำให้ตัวเปียก และพาลจะเป็นหวัดได้ง่ายๆ
ที่เชียงใหม่
ละอองฝนเกาะบนกระจกของร้านกาแฟ
อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้ฉัน
ผู้ซึ่งรับความหนาวเย็นได้ง่ายกว่าปกติชน
ต้องหยิบเสื้อกันหนาวขึ้นมาห่ม
ท้องฟ้ายามฝนพรำที่เชียงใหม่ให้ความรู้สึกชุ่มฉ่ำกับฉันอย่างบอกไม่ถูก
ต่างกับในเมืองใหญ่ลิบลับ
แม้เมืองนี้จะเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย
แต่ตีกรามบ้านช่องก็ยังไม่ระฟ้า
ไม่มีอาคารคอนกรีตใดๆ บดบังทัศนวิสัยในเวลานี้
ทำให้ฉันมองเห็นท้องฟ้าได้ชัดเจน
สูดอากาศได้ชัดปอด
แม้พวกเราจะถูกสั่งสอนมาตั้งแต่เด็กๆ ว่า
ฝนตกไม่ให้ออกไปไหน
แต่ฉันก็ยินดีที่จะให้ละอองเล็กๆเหล่านี้
ประพรมบนร่างกาย
โดยไม่มีอาการป่วยใดๆ
เป็นการตากฝนที่ดีที่สุด
ในรอบหลายปีที่ผ่านมา
เพราะฉันรักท้องฟ้า
ฉันรักฝนตก
ที่เชียงใหม่
แบบที่ไม่ต้องเร่งรีบ
ชีวิตคงสุขไม่น้อยเลยนะคะ ^^
เมื่อไหร่ที่เรียนจบ
เก็บเงินได้
ฉันก็อยากจะใช้ชีวิตที่ไม่ต้องไหลตามกระแสชนเหมือนกัน
#1 By dawinxx on 2008-07-19 13:56