my brownish space*

ฉันใช้เวลาว่างขณะเดินไปขึ้นรถไฟฟ้า
อยู่กับตัวเอง และคิดเรื่อยเปื่อย

ฉันมักจะอึดอัดและไม่พอใจเสมอ
เมื่อมีคนบอกว่าฉันแนว
ฉันรู้สึกไม่ชอบคำนี้จริงๆ ให้ตาย
ในขณะที่บางคน ก็บอกว่า ที่ไม่ชอบฉันเพราะฉันไม่แนว
ก็ตลกดี

ฉันไม่ชอบให้ใครเรียกว่าแนว
ฉันเพียงมีความสุขที่จะใช้ชีวิตแบบของตัวเอง
แต่งตัวแบบนี้
อ่านหนังสือแบบนี้
ดูหนังแบบนี้ (คนเดียวด้วย)
เดินเล่น ถ่ายรูป ดูโลโม่ (ที่ทรัพย์ไม่มากพอจะซื้อหามาให้ตัวเองได้)
ฉันพอใจที่จะมีชีวิตของตัวเองในแบบของตัวเอง

วกกลับเข้ามาประเด็นเป้าหมายของชีวิตฉัน
สูงสุด ฉันให้กับความสุขของตัวเอง
บางทีอาจมองว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว
แต่ฉันก็เกิดมาตัวคนเดียว
ถ้าไม่ลองกลับมามองตัวเอง
จะรอให้คนอื่นมาแคร์ ก็ไม่ถูก
จะไปแคร์คนอื่นมากมาย ก็ไม่ใช่
บางที ฉันควรจะหาความสุขให้ตัวเอง
มากกว่าที่จะยอมคนหลายๆ คนเพื่อให้เขามีความสุขบ้าง

ข้อเสียของฉันที่อยากแก้ให้ได้ซักที
คือ การปฏิเสธใครไม่เป็น
ฉันมักเกรงใจคนอื่น จนบางทีไม่เห็นค่าของตัวเอง
คิดไปอีกว่า ตัวเราก็อยู่กับตัวเอง
เอาใจใส่เมื่อไหร่ก็ได้
ควรช่วยเหลือคนอื่นดีกว่า
ทั้ง ๆที่ หัวสมองอีกฟากสั่งการว่า
รักตัวเองบ้างสิ นิ่ม
แต่ก็มักจะพลั้งไปให้ความช่วยเหลือคนอื่นมากกว่า
ถึงแม้ตัวจะตายก็ตาม

นั่นสิ รักตัวเองบ้างนะนิ่ม

:-